Horyzont Zdarzeń

Powiedz co zrobić?
W ciemnościach, w których można błądzić wieki
szukamy światła rękoma.
Namacalnie chcemy doświadczać,
chcemy panować i władać
Czymkolwiek.
Ludźmi, pieniędzmi, terenem, pogodą, 
światem, sercami i umysłami.

Gdy ta ciemna pustka nas osacza, napływa 
w nasze płuca ciemnym dymem
wypełnia nasze trzewia mrocznym płynem
i przedziera się do duszy.
Powiedz co zrobisz?
Gdy twoje palce oplatać będzie żelisty mrok
i przylgnie do Ciebie zamiast rąk najukochańszych.
Powiedz co zrobisz?
Gdy sadza zacznie osiadać w twoim gardle,
a twój żołądek wypełni czarna miazga,
dalej będziesz szukał światła?

Wtedy nie wypłyniesz górą,
nie dotrzesz do powierzchni łaknąc dnia.
Twoją szansą na powodzenie będzie zatonięcie,
bo udając się głębiej w odmęty tej duszącej 
przestrzeni natrafisz na barierę.
Ale nie zatrzymuj się.
Tę błonę musisz przebić samodzielnie.

O tak, coś czego nie lubisz.
Ubrudzisz sobie ręce, owszem.
Wszystko co siedzi w tym worku rozkładu 
rozlejesz naokoło siebie.
Całą tą śmierdzącą zgniliznę
i wszystko co wciąż trawione wypłynie z
Ciebie jak tylko zetkniesz się ze światłem.
Wraz z dymem, pyłem i płynami cała ta 
ciemność i pustka odejdą.

Nie ciesz się przed wcześnie,
bo jeśli zalejesz miazgą innych,
Czymkolwiek są,
dosięgnie Cię świetlista dłoń konsekwencji.
Powiedz co zrobisz?
Gdy już znajdziesz się 
po drugiej stronie bariery.

Nie przeraża Cię ta czystość,
A może masz sobie za nic jej świętość
i drwisz,
tak jak pustka drwiła z Ciebie gwałcąc cały Twój byt.
Przypomnij sobie jak ciemność rozcinała Ci bebechy, dzieliła kończyny na kawałeczki i rozdzierała wnętrzności.
Przypomnij sobie.

Potem jeszcze raz spójrz.
Przejrzyj się w odbiciu światła.
Dostrzeż znajome rysy spokoju.
Tam kończy się podział
i znów stajesz się całością.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Losing a friend

When I met you, you seemed basic. Hiding behind neutrality was your daily routine. Then I met your better half.  She came into the room like a warm and breezy sunshine. A distinct vigor visited your eyes and a tiny authentic smile ascended beside them. For me a second was enough to see. I saw the love you harness in your chest. I recognize it. For you it has been just a regular kiss from your lover. For me it was a reflection of my own relationship. I felt adoration, respect, unconditional loyalty b eaming from your hearts. She then glanced at me so kindly. And I felt as though I was home. Your every meeting next to my chair I cherished very deeply.  I honestly wished in my mind, my parents could be this lovely. For you it was like magic to have her present. For me it was like magic to see you both that way. Learning from you was a gift I could never forsake. You opened up to me like I did to you myself, we shared some secrets and others we quietly spilt - let's call that exch...
Czytaj więcej

Tryumf pamięci

Mogłabym zapytać, gdzie jesteś, gdzie się podziałeś, gdy potrzebowałam Twojej obecności. Każdą głucho hałaśliwą noc przeżywałam z Twoim widmem na plecach. Do tej pory przedłużające się wspomnienia stęchłym zapachem dymu przemierzają pokoje, są prawdziwie pełne swoją pustką, Każdej nocy... Wpatrując się w innych widzę Twoją lustrzaną poświatę wokół. Zawsze znajdzie się cecha, która Cię przywoła, nie ważne jaką będzie dobrą czy złą. Wspomnienia boleśnie wbijają się w świadomość. Słowa, które wypowiedziałeś. Był dzień co noc i noc co dzień, to wtórowało Twojemu podejściu do życia. Stając przede mną marą nad ranem, co pragniesz osiągnąć? Mam nie zapomnieć? Pamiętać, że bywałeś tu na chwilę? Twój donośny głos odbija się szeptem między ścianami, a echo wrzeszczy między duszą a sercem. Każę Ci odejść, zniknąć gdy znów będziesz maltretował moje sny, tak jak Ty kazałeś być ślepą, głuchą i niemą. Uciskana mysz potrafi zmienić się w kota, igrałeś z uczuciami zbyt dł...
Czytaj więcej

Wrogość

Boże, nie chce krzywdzić ludzi, nie potrafię kochać prawdziwie, odpycham bliskich od siebie, szept i śmiech jak noc i dzień. Kłamię. Tyle razy skłamałam, że zapomniałam czym jest prawda. Jak wygląda i gdzie się chowa to co ludzie zwą szczęściem i dobrem? Łudziłam się z każdym ocknięciem, że to znów odmienię. Mamiona strachem i niewiedzą ranię. Tego nigdy nie chcę. Czas dla mnie nie istnieje, Jestem zamknięta pod jego kloszem. Kto się zbliży trafia na wilczy dół. Czego pragnę? Kim jestem? Wie to tylko dobry Bóg. Nie patrzę w lustro, żeby nie płakać nad sobą. Moje ręce pokryte smutkiem Same chcą podtrzymywać mdlejącą z bólu głowę. Znów mi się śni co raz to nowa w marzeniu ja, robię coś nie tak. Co raz ktoś pada przeze mnie u swoich stóp. Zbijam ich z nóg, chcę ocierać ich łzy, brak mi tchu, więc kradnę go im. Pomagam się podnieść, przepraszam i naprawiam pęknięte szkło gliną. Co mi jest? Jak wyzdrowieć mogę bez wiedzy tych, którzy patrzą? Bez siły tych, kt...
Czytaj więcej